Mü’min Kime Denir?

El-Mü’min (c.c.) ismi; inanıp tasdik eden, başkalarının güvenli olmasını sağlayan, vaadine güvenilen anlamlarına gelir. İsmin mânâsı “emân” köküne veya “îmân” masdarına dayanmaktadır.

Sadreddin Konevi esmâ şerhinde el-Mü’min ism-i şerifini “kulların tasdik ettikleri şeye inanan ve ahidlerini yerine getirdiklerinde onlara emân verendir” şeklinde açıklar. Allah Teâlâ kendisine iltica edene emân/güven ve emniyet vererek himaye eder. Emniyet de bir rızık ve nasiptir. Bu his ancak iman ile elde edilebilir. Bu noktada mü’min olarak anılıp, bu eman dairesinde yer almanın ilk adımı Allah’a inanmaktır.

Kainattaki hiçbir şey tesadüf eseri var olmamıştır. Mevcudatın Allah’a (c.c.) iman ve itaatine şahitlik eden bir kimse, tüm mahlukatın ve hadiselerin Allah Teâlâ’nın emri ile oluştuğunun farkındadır. Bu farkındalıkla oluşan iman kişiyi tam bir emniyete yönlendirir.

Mü’min; yerin, semanın, nefsinin ve şeytanın şerrinden koruyucu olanın ve onlara hükmedenin sadece Allah (c.c.) olduğuna iman eder. Bu bilinç, günümüz insanını vesveselerin, yoğun bunalımların pençesinden kurtaran en güçlü kementlerdendir. Bu hususta Kur’an-ı Kerim’de “Mü’minler ancak o kimselerdir ki; Allah zikredildiği zaman kalpleri ürperir. Allah’ın âyetleri onlara okunduğu zaman imanlarını kat kat artırır ve sadece Rablerine güvenirler. Onlar namazlarını dosdoğru kılarlar ve kendilerine verdiğimiz rızıklardan Allah yolunda harcarlar. İşte gerçek mü’minler onlardır. Onlar için Rableri nezdinde dereceler, mağfiret ve güzel rızık vardır.” (Enfâl, 8/2-4) buyrulur.

Mü’min kulun kendini emniyette hissetmesinin kaynağı bir kişi, iş ya da oluş değil o imanın membaı olan Allah’tır (c.c.).  Yarattıklarının tüm ihtiyaçlarını karşılayan Allah Teâlâ, emniyet nimetini yalnızca inanan kulların kalbine bir lutuf olarak vermekte; ruhun ihtiyacı olan huzuru ancak Mü’min ism-i şerifinden nasipdar olanlar alabilmektedir.

Kur’an-ı Kerim’in de müminlere bir hatırlatıcı, yol gösterici, imanlarını artıran bir öğüt olduğu; nefsine zulm eden inkarcıların ise hüsranını daha da artıracağı şöyle bildirmiştir:

“Fakat onlardan ilimde derinleşmiş olanlar ve mü’minler, sana inzal olunana ve senden önce inzal olunana iman ederler. O namazı kılanlar, zekatı verenler, Allah’a ve ahiret gününe inananlar var ya, işte onlara büyük bir mükâfat vereceğiz.” (Nisa, 4/162)

“Bu, sana, kendisiyle (insanları) uyarman için ve mü’minlere öğüt olarak indirilmiş bir kitaptır. Artık ondan dolayı göğsünde bir sıkıntı olmasın.” (Araf, 7/2 )

“Biz Kur’ân’ı müminlere şifa ve rahmet olarak indiririz. Ama o, zalimlerin ise sadece ziyanını artırır.” (İsra,17/82)

Kur’an-ı Kerim,  bir ismi de Mü’min olan Efendimiz’in (s.a.s.) sadrına inzal olunmuştur. “Ben yerlere ve göklere sığmadım, ancak mü’min kulumun kalbine sığdım.” hadis-i kudsîsini bir de bu açıdan düşünürsek Allahresulü’ne (s.a.s.) itaatin adımlarını ince bir hassasiyet ile takibin neden önemli olduğunu şu ayet ile anlarız:

Bedevîler(den bir kısmı): “Îmân ettik!” dediler. De ki: “(Siz aslında gerçekten) îmân etmediniz; fakat ‘Teslîm olduk!’ deyin; çünki îman henüz kalblerinize girmemiştir. Eğer Allah’a ve Resûlüne itâat ederseniz, (Allah) amellerinizden hiçbir şey eksiltmez. Şüphesiz ki Allah, Gafûr (çok bağışlayan)dır, Rahîm (çok merhamet eden)dir.” (Hucurrât, 49/14)

Mü’minler ancak o kimselerdir ki, Allah’a ve Resûlüne îmân ederler, sonra şüpheye düşmezler ve Allah yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihâd ederler! İşte onlar, (îmanlarında)gerçekten sâdık olanlardır! (Hucurât, 49/15)

Gelecek yazımızda “Mü’min kime denir; nasıl bir mü’min olmak gerekir?” sorularının cevaplarını el-Mü’min (c.c.) ism-i şerifini bize bildiren, en güzel numune olan Efendimiz’den (s.a.s.) öğrenmeye devam edeceğiz inşallah. Görüşmek üzere.